MountEverest.net – http://www.mounteverest.net/

ExWeb’s tribute to Inaki Ochoa: When good men die.

We want wild adventure, but go on guided trips. We want a lake-side cottage; but buy a large house in suburbia. We dream of a husky-wolf, but get a lap-dog. We shovel our fist in our mouth; and go through life unheard.

That’s why it is so difficult to lose a man like Inaki.

Everyone had met Inaki Ocha de Olza once. Contrary to many of his breed, he mingled with everyone, across borders and language barriers. Those who went up for him did it not because he had climbed 12, 8000ers. They did it because he was Inaki.

A man who did what he wanted, and said what he pleased. Inaki’s courage extended beyond mountains, and his heart exactly made him loved a bit more than others.

Mountains, friends, and freedom.

We went on to exploration in the polar areas and on the oceans, moved to US and started ExplorersWeb. We wanted to change a few things in the world of adventure; and provide an alternative to the prevailing journalism covering famous names and braggy or snobbish individuals over true achievement.

The site came as a result of many debates in camps with our fellow adventurers – and climbers just like Inaki. We wanted to be seen for what we did; not for whom we knew or for playing cheap tricks for fools.

For Inaki Kangchenjunga, his first Himalayan giant, had set his priorities straight already back in 1990: “with ‘love for life and freedom’ being on top, and ‘money’ on the bottom,” he said:

“Kangchenjunga was, to me, an awakening in the Zen sense of the word. I realized for the first time, and strongly, that there was a path ahead of me, and I only had to follow it, without setting up obstacles, without fear, without regrets. It was much easier than what people may think, and I never looked back.”

In spite of several attempts, Inaki didn’t summit Kang. In fact, after Annapurna, Kangchenjunga was to be his “last” peak, and he wanted to climb it with Nives and Romano.

“It will not be the same without him,” the couple had said about Inaki who was injured and unable to join their Makalu winter attempt. When in turn Nives was hurt on Makalu, Inaki countered: “I feel like waiting till Nives recovers to share Kangchenjunga with them, because friendship is much more meaningful than mountains,” he said.

The (lack of) fame.

Inaki was a fast climber. He summited many of his 12, 8000ers in speed ascents; and Shisha alone via a new route variation, in conditions that made everyone else turn back. Still he got little attention. Asked why, Inaki said: “I think my name does not sound Slovenian enough!!… How about ‘New route on Shisha Pangma, solo and in 13 hours, by ex-communist ugly powerhorse Iñakek Ochoovich’? ”

Inaki was referring to prestigious climbing awards inclined to favor obscure climbs made by cool-looking individuals with exotic names, but his stunt in 2003 as professional/sponsored climber had already made him reject this kind of career in any case. “Most of the general media does not have the education or knowledge to understand what is worthy of attention or not,” he said. “Most of the time they cover only fatal accidents or Everest summiteers.”

The best climbers.

While speed is a way to climb safely; on the 8000ers the only important thing is to stay alive, “the rest is secondary,” Inaki said.

Still, he was awed when Jorge Egocheaga descended all the way from the summit of Manaslu to Base Camp in under four hours. His own speed climb on Dhaula (in a single, very windy 24 hour push “Kazakh style”) was Inaki’s tribute to Anatoli Boukreev, who made the fastest climb on the peak ever in 1995 (17 hours and 15 minutes).

Inaki had in fact been invited to the climber’s fatal Annapurna winter climb. “He was The Man, and some of us learned a whole lot from him,” Inaki said. “Now we can wink an eye and say, ‘Toli, we are following your tracks’…”

Inaki climbed seven of his 8,000m-plus peaks in this light and fast style; with Shisha Pangma leaving him “as finished as my body and mind can be, and took me to a place inside myself that I had never been.” (He sent the first video to ExWeb straight after.)

Once getting a taste of the swift climbing style, Inaki would not change it. While there was just one Anatoli, Inaki said, three of the fastest Himalaya mountaineers in the world today are Denis Urubko, Jorge Egocheaga and Joby Ogwyn.

He admired all mountaineers who were strong, honest and dedicated; and still trying to find their own limits: Simone, Nives, Romano, Denis, Stremfelj, Kozjec, Prezelj, the Russians, the Kazakhs, Hamor, Egocheaga, Morawski, Kopold, Gerlinde and Ralf, House, Iñurrategi, Kammerlander, Steck, the Pou brothers, Zabalza… “exactly the same life as Lafaille and Boukrev and some others (gone, but not forgotten) had,” Inaki said.

He tolerated no criticism of his mates: “Talk is cheap at the bar,” he snapped. “There will always be people who prefer to just watch, and talk, rather than climb, and so…shut up already.”

To live forever.

We refused to accept the end. As soon as it became known that Inaki was in trouble, a tremendous rescue attempt took off. Folks all over the world joined hands in the efforts; kept on edge night and day while climbers in Nepal threw themselves onto Annapurna’s south wall as if it were a hiking peak. The urgency, and the wish for Inaki to live made heroes out of ordinary men; in turn presenting a beautiful example to the rest of the world.

Back at the computers, no one could sleep. Emails jetted between South America, Europe, and US with information about the weather, the logistics, and latest from the climbers on the peak. “Is nobody sleeping in this world?” we wrote in our last email to the massive thread of names. “We are in Colorado, it’s past midnight and we don’t sleep either,” came the last reply – from Don Bowie’s folks.

We had just got word that Inaki’s state was worsening, and now even folks in Pakistan joined in trying the impossible mission of getting “the fearless four” choppers to Nepal.

We stepped out into the night for a bit of fresh air. The sky was lit by a full moon. “Wonder if Inaki can see it too,” I sulked to Tom. “Whatever happens, this rescue attempt is his legacy. Besides, Annapurna south face is a worthy place to go,” I added.

Still, we were hopeful – a bit elated even – things were moving fast now, and climbers were closing in on Inaki’s little tent.

Back inside the house, Tom glanced at the latest Skype message on the computer. “Oh no,” he said. A cold drift swept through the room. The flickering note was from Lena at RussianClimb:

“I’m sorry, guys. Just spoke to Sergey. We were too late. Inaki didn’t make it.”

It took over a week before I could write my story. Going over all his interviews with us, I had my last chat with Inaki. Here are two lines that I think he would have liked to leave us with:

“Finish or not, walking my path in the Himalayas has been fulfilling, teaching, humbling and very much worth it. Let’s just keep on doing it; let’s climb!!”

[This story was written by ExplorersWeb founder Tina Sjogren.]

Inaki Ochoa de Olza had only Kangchenjunga and Annapurna left for the complete list of 14, 8000ers. In addition to his 12 summits, Inaki also had summited Cho Oyu twice more, plus Shisha central and the fore summit of Broad peak.

In 2006, Inaki summited Manaslu and then Shisha Pangma main in less than 15 hours. Climbing alone in conditions that had turned away all other mountaineers, he followed a new variation from C3. For that climb he was awarded among ExplorersWeb’s Best of 2006.

Ochoa was born in Pamplona, Spain on May 29, 1967. He had his first experience on an 8000+ meter peak, Kangchenjunga, at age 22. He had since taken part in over 30 Himalayan expeditions and also worked as high altitude cameraman and guide.

Ochoa always climbed with long time friends who shared his criteria: ascending without O2 or Sherpas and minimizing the use of fixed ropes.

Inaki liked writing, music (Manu Chao, punk rock as well as the classis – Van Morrison, Credence, Leonard Cohen, Joan Baez, Lou Reed, Bob Dylan) and literature – Inaki had more than 500 climbing books at home. His all time favorite movie was Monty Python’s “Life of Brian” and his favorite book was “A confederacy of dunces” by John Kennedy Toole.

Inaki leaves behind a set of parents he loved, and two younger brothers he admired.

Full Story

** Inaki’s website : – http://www.navarra8000.com/

Navarra’s goverment has acorded to give all 14 climbers, who were in rescue team on Annapurna and to Inaki Ochoa the Gold Medal to the Sport Merit, he most important honor in the region sport. The climbers are Romanians Horia Colibasanu, Alex Gavan and Mihnea Radulescu; Swiss Ueli Steck and Simon Anthamatten; Russians Alexey Bolotov and Serguey Bogomolov; Kazakh Denis Urubko; Canadian Don Bowie; Polish Robert Szymczak and five Sherpas: Pemba Ongchu Sherpa, Ongchu Sherpa, Wangchu Sherpa and Chhiring Finjo Sherpa.

Powyżej podziękowania od rządu Navarry dla himalaistów, którzy brali udział w akcji ratowniczej na Annapurnie.

Niestety mimo wysiłków ratowników nie udało się uratować himalaisty – Inaki Ochoa.

Dramat Inaki Ochoa de Olza – list w podziękowaniu za zasługi Roberta Szymczaka.

Drodzy przyjaciele z Polski,

Nazywam się Pablo Ochoa de Olza i mój brat Inaki zginął w dramatycznych okolicznościach na Annapurnie w ostatni piątek (zob. Dramat na Annapurnie). Byłaby to tylko kolejna śmierć na tej górze, gdyby nie jeden szczegół: 15 osób z różnych krajów przeprowadziło akcję ratunkową, która na długo pozostanie w naszej pamięci. Ta historia będzie zawsze przykładem odwagi i współpracy między ludźmi, solidarności i dobrej woli. Jest to historia wielkich ludzi. Piszę te słowa po to, aby wytłumaczyć wam, że polski doktor Robert Szymczak, powinien być traktowany jak prawdziwy bohater.

W poniedziałek 19 maja, Inaki Ochoa de Olza, będąc na wyprawie z Aleksjejem Bołotowem i Horią Colibasanu, dostał obrzęku mózgu w obozie 4 i natychmiast rozpoczęła się niesamowita, wysokogórska akcja ratunkowa. Rosjanie, Kazachowie, Szwajcarzy, Rumuni, Polacy, Nepalczycy, Kanadyjczycy i Hiszpanie rozpoczęli wyścig z czasem.

W zeszłym tygodniu miałem, po raz pierwszy w życiu, szansę porozmawiać z Robertem w Kathmandu. Wytłumaczyłem powagę sytuacji i zapytałem go: “Czy możesz pomóc?” Odpowiedział: “Tak” – było to takie proste i takie nieskomplikowane. Nie musiał się nad niczym zastanawiać, nie szukał żadnych wymówek, nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń, po prostu powiedział “Tak” i wskoczył do helikoptera.

Polski doktor Robert Szymczak, wraz z rosyjskimi wspinaczami Sergiejem Bogomołowem i Aleksjejem Bołotowem, Szwajcarami Ueli Steck i Simonem Anthamaten, Rumunami Horia Colibasanu, Minhea Radulescu i Alexem Gavan, Kanadyjczykami Nancy Morin i Donem Bowie oraz Nepalczykami Pema Ongchu Sherpa, Pemba Ongchu Sherpa, Ongchu Sherpa, Wangchu Sherpa i Chhiring Finjo Sherpa rozpoczęli wspinaczkę. Akcja była koordynowana przez lokalną grupę wsparcia z Pamplona (Hiszpania), utworzoną przez Koldo Aldaz, Jorge Nagore, Cristina Orofino, Koldo Martinez oraz przeze mnie. Nima Naru Sherpa dostarczał środków i włożył w całą akcję dużo wysiłku z Kathmandu, a Javier Corripio pomagał z Austrii, dostarczając specjalistycznej prognozy pogody. Wiele innych osób zaoferowało swoją pomoc na górze, w tym Maksut Żumajew i inni – nie licząc na żadne wynagrodzenie. Po prostu znali Inaki.

Za wszystkie ich wysiłki rząd Navarry nagrodził ich Złotym Medalem za Osiągnięcia Sportowe. Do poniedziałku jedynie 12 osób zostało wyróżnionych tym odznaczeniem, następnie przyznano dwa kolejne medale: jeden dla Inaki i jeden dla jego Grupy Ratowniczej, włączając w to Roberta.

Ten list został napisany, aby uhonorować syna Polski, Roberta Szymczaka, dzielnego człowieka, który nie zawahał się zaryzykować swojego życia, swoich projektów, swojego zdrowia, aby spróbować osiągnąć niemożliwe. Poświęcił wszystko, aby pomóc osobie, której nawet za dobrze nie znał. Przekroczył punkt, w którym nawet odważni zawracają. Dawał nam nadzieję, każdym swoim kolejnym krokiem, podejmowanym pomimo trudnych warunków pogodowych i zagrożenia lawinami.

Chciałem złożyć gratulacje rodzinie Roberta, jego przyjaciołom, jego ojczyźnie, że byli w stanie wychować takiego człowieka. Powinniście być z niego dumni.

Z poważaniem
Pablo Ochoa de Olza
tłum. Yankes

Robert Szymczak.

Lekarz specjalizujący się w medycynie ratunkowej (Katedra i Klinika Medycyny Ratunkowej Akademii Medycznej w Gdańsku), himalaista. Uczestnik (jako wspinacz i lekarz) eksploracyjnych oraz sportowych wypraw wysokogórskich: 2006/2007 – Nanga Parbat, 2006 – Passu Sar, 2005 – Lobuche East, Pik Lenina, Chan Tengri. 11 maja 2008 roku zdobył Dhaualagiri. Członek International Society for Mountain Medicine oraz Wilderness Medical Society. Prowadzi firmę MedEverest.

*** Źródła: – http://www.wspinanie.pl/, mounteverest.net

· 1999 – ANDY, ACONCAGUA (6959 m) – samotne wejście od strony Plaza Argentina
· 1999 – HIMALAJE, SHISHA PANGMA MIDDLE (8013 m)
· 2001 – ANDY, HUANA POTOSI (6088 m)
· 2002 – MT KENIA (5199 m)
· 2002 – TIEN SHAN, CHAN TENGRI (7010 m)
· 2003 – HIMALAJE, CHO OYU (8201 m) – szybki atak z obozu II (7000 m n.p.m.)
· 2004 – TIEN SHAN, PIK POBIEDY (7439 m) – szybkie wejście w stylu alpejskim
· 2005 – HIMALAJE, ANNAPURNA (8091 m) – dojście do 7300 m drogą Bonningtona
· 2005 – HIMALAJE, MOUNT EVEREST (8850 m) – pierwsze polskie wejście bez użycia tlenu, samotnie, bez pomocy Szerpów

Więcej o wyprawach Marcina na stronie www.miotk.pl

Droga wejsciowa – Everest North 2005 – pierwsze polskie wejście bez użycia tlenu.

Źródło:   – http://himalman.wordpress.com/

Ryszard Pawlowski in the founder and co-owner of Patagonia Mountain Agency. He has been climbing since 1970 and is an alpinism instructor and guide. He has climbed the mountains of North and South America, the Himalayas, Alps, Caucasus, Pamirs and Tien Shain.

He has summitted Everest three times 5/13/94, 5/12/95, and 5/18/99.

Everest – photo by Ryszard Pawłowski – Polish International Mt Everest expedition 99

He has climbed witch – Jerzy Kukuczka, Piotr Pustelnik, Janusz Majera, Krzysztof Wielicki

He has summited nine of the fourteen 8000 meter peaks including K2. For a detailed climbing resume see below:

Eight–thousanders :

• 14 July 1984 – Broad Peak (classic route)
• 22 October 1991 – Annapurna (Bonington route)
• 24 August 1993 – Nanga Parbat (Kinshofer route)
• 13 May 1994 – Mount Everest (classic route)
• 11 October 1995 – Lhotse (classic route)
• 12 May 1995 – Mount Everest (northern route)
• 14 July 1996 – K2 (north pillar)
• 15 July 1997 – Gasherbrum I (classic route)
• 20 July 1997 – Gasherbrum II (classic route)
• 18 May 1999 – Mount Everest (northern route)
• 4 October 2000 – Cho Oyu
• 1 October 2001 – Shisha Pangma
• 26 July 2003 – Gasherbrum II
• 3 May 2005 – Cho Oyu

Other ascents :

• 1977 – Kohe Tez, Kohe Shan
• 1981 – Ismail Samani Peak
• 1982 – Lantang Lirung
• 1983 – Pumori
• 1987 – Ushba
• 1988 – Fitz Roy
• 1992 – Ama Dablam
• 1997 – Torres del Paine

As a mountain guide:

• Ama Dablam – 18 times,
• Aconcagua – 17 times,
• Mount McKinley – 9 times,
• Island Peak – 5 times,
• Pumori – 2 times.

Official site : http://www.patagonia.com.pl/

Każdy kto zechce zobaczyć Himalaje, poczuć smak najwspanialszej przygody, przeżyć przygodę życia powinien wybrać się na jedną z wypraw organizowanych przez Ryszarda Pawłowskiego.

Ryszard Pawłowski.

Urodzony w 1950 roku, zodiakalny Rak, ale Tygrys według horoskopu chińskiego, inżynier elektryk, instruktor alpinizmu, przewodnik górski.

Wziął udział w ponad 100 wyprawach w różne góry świata jako uczestnik lub organizator. Zdobył 10 szczytów 8-tysięcznych, min. K2 (8611m) płn. filarem.
Jest jedynym Polakiem, który 3-krotnie stanął na szczycie Mt. Everestu(8848 m n.p.m.). Dokonał wielu wejść trudnymi drogami wspinaczkowymi w różnych rejonach Ziemi.

Everest – photo by Ryszard Pawłowski – Polish International Mt Everest expedition 99

Był partnerem wspinaczkowym Jerzego Kukuczki, Piotra Pustelnika, Janusza Majera, Krzysztofa Wielickiego i i innych.
Jest członkiem prestiżowego The Explorers Club, stowarzyszenia zrzeszającego ok. 3000 odkrywców i badaczy z kilkudziesięciu państw wszystkich kontynentów.

Otrzymał szereg nagród i wyróżnień w dziedzinach fotografii oraz filmu dokumentalnego. Filmy Pawłowskiego były pokazywane na Festiwalach Górskich i w telewizji.
Otrzymał trzykrotnie nagrody i wyróżnienia od Ministra Sportu za Wybitne Osiągnięcia Sportowe. Szkoli młodych adeptów alpinizmu.Występuje z prelekcjami o tematyce górskiej.
Organizował i prowadził wyprawy dla niepełnosprawnych sportowców na Alaskę, do Afryki i Patagonii w ramach programu Korona Nadziei.
Ma 24 letniego syna Marcina i 5 letnią córkę Martę.

Ryszard Pawłowski organizując komercyjne wyjazdy na wszystkie kontynenty wchodził jako przewodnik wspólnie z klientami na takie szczyty jak:
Ama Dablam (6856m) w Himalajach Nepalu – 19 razy
Aconcagua (6962m), najwyższy szczyt Ameryki Południowej – 20 razy
Mt McKinley (6194m) najwyższy szczyt Ameryki Północnej – 9 razy
Island Peak (6169m) w Himalajach Nepalu – 5 razy
Mt. Everest (8848m) od strony Nepalu i Tybetu – 3 razy
Pumori (7145m) w Himalajach Nepalu – 2 razy
Gasherbrum II (8035m) w Karakorum Pakistanu – 3 razy
Cho-Oyu (8201m) w Tybecie-2 razy
Nanga Parbat (8125m) Himalajach Pakistanu
Elbrus (5642m) w Kaukazie – 6 razy

Zdobyte Ośmiotysięczniki:
1984 Broad Peak (8047m)
1991 Annapurna I (8091m)
1993 Nanga Parbat (8125m)
1994 Mount Everest (8848 m) (classic route)
1994 Lhotse (8516 m)
1995 Mount Everest (8848 m) (northern route)
1996 K2 (8611m)
1997 Hidden Peak (8068 m)
1997 Gasherbrum II (8035m)
1999 Mount Everest(8848m) (northern route)
2000 Cho-Oyu (8201m)
2001 Shisha Pangma Middle (8008 m)
2003 Gasherbrum II (8035m)

*strona himalaisty to : http://www.patagonia.com.pl/

Polish Winter Expedition 1980

1st winter summit / Zdobycie Mt. Everest

Polish team : Leszek Cichy, Krzysztof Wielicki i Andrzej Zawada.

Polish winter expedition 1980 – part 1

Polish winter expedition 1980 – part 2

Polish winter expedition 1980 – part 3

Polish winter expedition 1980 – part 4

Leszek Cichy(ur. 1951 w Pruszkowie). Inż. geodeta, od 1977 pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej, po 1989 makler i finansista, obecnie przedsiębiorca.W Tatrach ma wiele przejść, w tym 1 polskie pz na Małym Kieżmarskim, w Alpach np. Filarem Fręney na Mont Blanc, pn. ścianą Matterhornu. Od1974 uczestniczył w pol. wyprawach w Himalaje i Karakorum: w 1974pierwsze wejście na Shisparé (7619 m), w 1975 3 wejście na Gasherbrum II(8035 m, ówczesny pol. rekord wysokości, z Onyszkiewiczem i Zdzitowieckim) nową drogą pn-zach. ścianą, w l976 osiągnął 8230 m na nowej drodze na K2 (8611 m), atakował ten szczyt także 1982. W 1978uczestniczył w wyprawie na Makalu (8470 m).

Wspólnie z Krzysztofem Wielickim dokonał pierwszego wejścia zimowego na Mount Everest(8848 m, 17 lutego 1980), ustanawiając światowy rekord wysokości w alpinizmie zimowym. W górach wysokich ma też znaczące wejścia ścianowe,np. Aconcagua w styczniu 1987, 3p w ogóle drogi słoweńskiej południową ścianą, w dole nowym wariantem (1000m, V+, 90°), z R.Kołakowskim; Mount McKinley, w maju 1989 dokonał 1 pol. wejścia środkiem pd. ściany, Filarem Cassina (jako kierownik, w 4 osobowym zespole PKG – słynna droga, do 2000 r. przez Polaków nie powtórzona).

W r 1998 dokonał 2 pol. wejścia na Mount Vinson na Antarktydzie i jako pierwszy z Polaków skompletował Koronę Ziemi: najpierw w wersji z Górą Kościuszki, w 1999 roku z Carstensz Pyramid (i oczywiście z Elbrusem i Mont Blanc).Jest współautorem książki “Rozmowy o Evereście” (1982) i artykułów w prasie górskiej.
Od 1970 należał do Koła Warszawskiego KW, a potem do KW Warszawa,od 1977 był członkiem Komisji Sportowej PZA, w latach 1995-1999 prezesem PZA.

Himalaje, Karakorum, Korona Ziemi :

• 1974 – pierwsze wejście na Shisparé (7619);
• 1975 – trzecie wejście na Gasherbrum II (8035) (ówczesny polski rekord wysokości), z Onyszkiewiczem i Zdzitowieckim nową drogą północno-zachodnią ścianą;
• 1976 – osiągnął 8230 m na nowej drodze na K2 (8611), atakował ten szczyt także w 1982;
• 1978 – uczestniczył w wyprawie na Makalu (8470);
• 17 lutego 1980 – wspólnie z Krzysztofem Wielickim dokonał pierwszego wejścia zimowego na Mount Everest (8848), ustanawiając światowy rekord wysokości w alpinizmie zimowym;
• 1987 – Aconcagua (6960 ), nową drogą – południową ścianą (wraz z Ryszardem Kołakowskim);
• 1989 -Mount McKinley, dokonał pierwszego polskiego wejścia środkiem południowej ściany Filarem Cassina;
• 1998 – Mount Vinson, dokonał drugiego polskiego wejścia;
• jako pierwszy Polak skompletował Koronę Ziemi: z Górą Kościuszki, Piramidą Carstensza, Elbrusem i Mont Blanc.

Thousands honour Sir Edmund Hillary.

himalman : New Zealand’s “colossus”, Sir Edmund Hillary, was farewelled in a state funeral in Auckland that combined tears and laughter as … more »

Tags: Events, himalaisci/ -tki, Travel, wydarzenia

St Mary’s Church in Parnell, where the funeral was held, and the neighbouring Holy Trinity Cathedral, where Sir Ed had been lying in state, were filled for yesterday’s service. Thousands watched the funeral on big screens set up in Auckland Domain and other centres around New Zealand.

After the service, in scenes reminiscent of the outpouring of grief and respect shown for prime ministers Norm Kirk and Michael Joseph Savage, bustling Auckland streets were brought to a standstill as crowds four-deep watched Sir Ed’s cortege pass on the way to a private cremation in Meadowbank.

Prime Minister Helen Clark, who accompanied Sir Ed’s widow in the church and the cortege, said Lady Hillary was “blown away by the public outpouring of affection”.

Sir Ed’s daughter Sarah said it was a strange experience to share her father’s funeral with so many people but she was touched by the public’s response to his death.

“When we were driving back to the crematorium I was just astounded by the numbers of people there and they were all waving and throwing flowers and some people were even crying,” she said.

Sir Ed, who with Sherpa Tenzing Norgay was the first climber to reach the summit of Mount Everest in 1953, died on January 11 aged 88. He was as much loved in Nepal as in his homeland, after 48 years of dedicating himself to improving the health and well-being of the Sherpas.

Nepali culture merged with New Zealand tradition in yesterday’s funeral tribute.

Sir Ed’s coffin was draped in the New Zealand flag and Sherpas covered it in Nepalese khadas — Buddhist prayer scarves — with his climbing axe and a carved walking stick atop.

‘’He is our true guardian and our second father, but he has left us behind today,” Ang Rita Sherpa, chief administrator of the Himalayan Trust that Sir Ed founded, told mourners.

“His loss to us is bigger and heavier than Mt Everest.”

Norbu Tenzing Norgay, elder son of Tenzing Norgay, said Sir Ed “epitomised the true meaning of giving and never asked for anything in return.

“His love and dedication to the Sherpas was like that of a parent to a child; absolutely unconditional.”

Miss Clark said his life was “extraordinary” and an inspiration to others.

“Sir Ed described himself as a person of modest abilities. In reality he was a colossus. He was our hero. He brought fame to our country. We admired his achievements and the great international respect in which he was held,” she said.

Sir Ed’s children paid poignant tributes to him, both raising their father’s fragility when his first wife Louise and youngest daughter Belinda were killed in a plane crash in early 1975, and then his recovery of spirit.

“When I saw him in Kathmandu after my mother and sister died it was as if everything had been sapped out of him … but again it was his sheer determination and his wonderful friends that eventually pulled him out of it,” Sarah Hillary said.

Peter Hillary outlined a family life full of adventures, with Sir Ed impressing upon the children to go ahead and do things.

“I think Dad was a real people’s hero. That was because he was real, he was the genuine article.”

Grandson Sam Mulgrew drew tears speaking about the close relationship he had with Sir Ed, saying he was a family man who loved having a “gang of people all around him”.

But he got giggles too when he revealed that in Sir Ed’s final days in hospital he had the cover name, Vincent Stardust, which the 88-year-old found amusing. “He laughed, with a glint in his eye.”

After the service an honour guard of climbers held ice axes aloft as his casket was carried to the hearse.

Heavy rain which fell before the end of the service eased as the casket was loaded into a hearse and students from Sir Edmund Hillary Collegiate in Otara performed a haka specially written for the occasion.

Entitled He Maunga Teitei — The Lofty Mountain, the translated words read: “Look towards the far horizons people of the world. Mourn for the mighty kauri has fallen. He has gone, but his legacy lives on. A lofty mountain who never bowed.”

The cortege headed to the Purewa crematorium, with sustained applause from spectators as it drove past the Newmarket shopping centre where shops had closed for the occasion.

Later yesterday at the Sherpa monastery in Kathmandu, burgundy-robed monks chanted prayers and banged drums for Sir Ed’s soul for several hours — at the start of a ceremony that will last seven days.

To fulfil his wishes, Sir Ed’s ashes are expected to be scattered on Auckland’s Hauraki Gulf, possibly from the sail training ship, the Spirit of New Zealand.

Source: TV3 News, New Zealand

Legendarny alpinista, poszukiwacz przygód i filantrop był najbardziej znanym Nowozelandczykiem

Edmund Hillary dokonał pionierskiego wejścia na Mount Everest wraz z Szerpą Tenzingiem Norgayem 29 maja 1953 r. “Załatwiliśmy skurczybyka” powiedział do towarzyszy eskapady po zejściu ze szczytu, a dzięki relacji BBC słowa te usłyszał cały świat. W szeregu wielkich poszukiwaczy przygód stawiają go również inne wyczyny: zdobył m.in. oba bieguny i pokonał łodzią motorową rzekę Ganges od jej ujścia aż do źródeł.

Hillary znany był również ze swej działalności filantropijnej, która koncentrowała się wokół założonego przez niego funduszu powierniczego Himalayan Trust, prowadzącego akcje pomocy dla Szerpów.

Poniżej przedstawiam co donosiły agencje o uroczystościach pogrzebowych sławnego himalaisty.

Nowa Zelandia: pogrzeb Edmunda Hillary’ego

Nowa Zelandia pożegnała we wtorek zmarłego 11 stycznia pierwszego zdobywcę Mount Everestu Edmunda Hillary’ego. Edmund Hillary nie był tylko himalaistą, przeczytaj artykuł/ post : Edmund Hillary – Everest legend
W uroczystej mszy w Auckland uczestniczyło ok. 600 osób, wśród nich premier Helen Clark, wdowa po Hillarym, June, oraz dzieci Peter i Sarah. Obecny był także syn Szerpy Tenzinga Norgaya, z którym w 1953 roku Hillary wszedł jako pierwszy człowiek w historii na liczący 8850 metrów n.p.m. najwyższy szczyt Ziemi.
Premier Clark oświadczyła, że mimo swej skromności zmarły był “gigantem i bohaterem”.
Na trumnie himalaisty okrytej nowozelandzką flagą leżał czekan Hillary’ego z historycznej wyprawy na Mount Everest. Tysiące ludzi w całym kraju oglądały ceremonię na telebimach. W Nepalu transmitowała ją telewizja. W dalszych uroczystościach pogrzebowych wzięli udział tylko najbliżsi. Na trasie konduktu zebrały się tysiące ludzi, którzy po raz ostatni chcieli pożegnać himalaistę. W ciągu doby poprzedzającej pogrzeb tysiące ludzi oddały hołd Hillary’emu.
Prócz swych osiągnięć jako wspinacz i polarnik zdobywca Everestu znany był ze swej działalności dobroczynnej. Dzięki założonej przez niego fundacji w zamieszkanych przez Szerpów himalajskich wioskach powstały szpitale i szkoły.
Zgodnie z życzeniem Hillary’ego jego prochy po kremacji zostaną rozsypane nad zatoką koło Auckland.
Hillary zmarł na atak serca w wieku 88 lat.
* źródło : (PAP 22 stycznia 2008 10:18)

Nepalska społeczność Szerpów pożegnała sir Edmunda Hilarego, pierwszego zdobywcę Mount Everestu.
Z tymi legendarnymi przewodnikami i tragarzami wysokościowymi Hillary był związany przez całe życie.
Pogrzeb himalaisty odbył się wczoraj w Auckland w Nowej Zelandii.
W uroczystościach pogrzebowych w Nowej Zelandii wzięli udział przedstawiciele społeczności szerpańskiej. Pasang Szerpa Lama z fundacji Himalayan Trust założonej przez Hillary’ego w Kathmandu powiedział Polskiemu Radiu, iż do Nowej Zelandii pojechało czterech Szerpów, najdłużej związanych z Hillarym.
W godzinach pogrzebu himalaisty Szerpowie pamiętali o człowieku, który przez dziesięciolecia budował szkoły i ośrodki zdrowia w wysokogórskich rejonach Nepalu. Hillary przyczynił się także do podniesienia poziomu codziennego życia himalajskich górali.
Pasang Szerpa Lama mówił Polskiemu Radiu, że w klasztorach, w szkołach zapalono maślane lampki i modlono się przed obliczem Boga o to, by dusza Hillarego spoczęła w pokoju. Szerpowie wierzą w reinkarnację. Dlatego modlili się, by podróżnik odrodził się jako istota ludzka, która będzie mogła zrobić dużo dobrego dla wszystkich.
Fundacją Himalayan Trust założoną przez Edmunda Hillarego kierować będzie po śmierci założyciela jego żona.
* źródło : IAR Polskie Radio2008-01-22 09:22

Setki Nowozelandczyków oddaje w poniedziałek hołd zmarłemu 11 stycznia himalaiście Edmundowi Hillary’emu. Okrytą flagą Nowej Zelandii trumnę z ciałem pierwszego zdobywcy Mount Everestu wniesiono rano do katedry Trójcy Świętej w Auckland, gdzie będzie wystawiona przez 24 godziny. Wartę honorową pełni czterech żołnierzy.
W poniedziałkowej uroczystości uczestniczyła m.in. premier Nowej Zelandii Helen Clark, która nazwała Hillary’ego “największym bohaterem” kraju. “Oddajemy hołd wspaniałemu życiu” – podkreśliła.
Przedstawiciele Maorysów uświetnili ceremonię swym tradycyjnym tańcem wojennym (haka). Ubrane na czarno maoryskie kobiety, z wierzbowymi wieńcami na głowach, śpiewały.
Obecni byli również wdowa po Hillarym June i syn Peter. W pierwszej kolejności hołd legendarnemu podróżnikowi miało okazję oddać około 100 członków nepalskiej społeczności w Nowej Zelandii.
Przedstawiciele mniejszości indyjskiej zapalili świecie i przyozdobili girlandami kwiatów stojący obok trumny duży portret młodego Hillary’ego.
Przed katedrą mimo deszczu stoją tłumy ludzi, którzy o zmarłym nie mówią inaczej niż “bohater”. Państwowy pogrzeb Hillary’ego odbędzie się we wtorek. Zaproszonych zostało ok. 500 gości. Uroczystości będą transmitowane przez telewizje w całej Nowej Zelandii, a w parku w Auckland ceremonię będzie można obejrzeć na telebimie.
W 1953 roku nowozelandzki wspinacz wraz z Szerpą z Nepalu Tenzingiem Norgayem (zmarł w 1986 r.) jako pierwszy wszedł na szczyt liczącej 8 850 metrów góry. Edmund Hillary zmarł 10 dni temu na atak serca. Miał 88 lat.
* źródło : PAP – 2008-01-21 12:14

This is a big loss to the world of exploration, Hillary’s family and also to Himalaya chronicler Elizabeth Hawley, 83, who remained one of Hillary’s closest friends since his great Everest ascent.
Full story : http://www.mounteverest.net/
Edmund Hillary has passed away, taking a big chunk of Everest history with him.

Sir Edmund Percival Hillary,(July 20, 1919 – January 11, 2008) was a New Zealand mountaineer and explorer. On 29 May 1953 at the age of 33, he and Sherpa mountaineer Tenzing Norgay (Tib:བསྟན་འཛིན་ནོར་རྒྱས།) became the first climbers known to have reached the summit of Mount Everest. They were part of the ninth British expedition to Everest, led by John Hunt.
Hillary was part of a British reconnaissance expedition to Everest in 1951 led by Eric Shipton before joining the successful British attempt of 1953.

In 1952 Hillary and George Lowe were part of the British team led by Eric Shipton that attempted Cho Oyu. After that attempt failed due to the lack of route from the Nepal side, Hillary and Lowe crossed the Lho-La into Tibet and reached the old Camp II, on the northern side, where all the pre-war expeditions camped.

After Everest :Hillary climbed ten other peaks in the Himalayas on further visits in 1956, 1960–61 and 1963–65. He also reached the South Pole as part of the Commonwealth Trans-Antarctic Expedition, for which he led the New Zealand section, on 4 January 1958. His party was the first to reach the Pole overland since Amundsen in 1911 and Scott in 1912, and the first ever to do so using motor vehicles. In 1977, he led a jetboat expedition, titled “Ocean to Sky”, from the mouth of the Ganges River to its source.

In 1979, as he had done previously, Hillary was scheduled to act as a commentator on the ill-fated Air New Zealand Flight 901, an Antarctic sightseeing flight, but had to pull out due to work commitments elsewhere. He was replaced by his close friend Peter Mulgrew, who perished as the aircraft crashed on Mount Erebus, killing all 257 on board. He later married Mulgrew’s widow.

Hillary took part in the 1975 general election, as a member of the “Citizens for Rowling” campaign. His involvement in this campaign was seen as precluding his nomination as Governor-General, with the position instead being offered to Keith Holyoake in 1977. However, in 1985 he was appointed New Zealand High Commissioner to India (concurrently High Commissioner to Bangladesh and Ambassador to Nepal) and spent four and a half years based in New Delhi.

In 1985 he accompanied Neil Armstrong in a small twin-engined ski plane over the Arctic Ocean and landed at the North Pole. He thus became the first man to stand at both poles and on the summit of Everest.

In January 2007, Hillary travelled to Antarctica to commemorate the 50th anniversary of the founding of Scott Base. He flew to the station on 18 January 2007 with a delegation including the Prime Minister. While there he called for the British government to contribute to the upkeep of Scott’s and Shackleton’s huts.

On 22 April 2007 while on a trip to Kathmandu he is reported to have suffered a fall. There was no comment on the nature of his illness and he did not immediately seek treatment. He was hospitalized after returning to New Zealand.

Philanthropy

Following his ascent of Everest he devoted much of his life to helping the Sherpa people of Nepal through the Himalayan Trust, which he founded. Through his efforts many schools and hospitals were built in this remote region of the Himalayas. He was the Honorary President of the American Himalayan Foundation, a United States non-profit body that helps improve the ecology and living conditions in the Himalayas.

Hillary spoke of his disdain for the attitudes displayed by many modern mountaineers. In particular he publicly criticized New Zealander Mark Inglis and 40 other climbers who, in various groups, left British climber David Sharp to die in May 2006. He said:

I think the whole attitude towards climbing Mount Everest has become rather horrifying. The people just want to get to the top, it was wrong if there was a man suffering altitude problems and was huddled under a rock, just to lift your hat, say good morning and pass on by.

He also told the New Zealand Herald that he was horrified by the callous attitude of today’s climbers:

They don’t give a damn for anybody else who may be in distress and it doesn’t impress me at all that they leave someone lying under a rock to die.

I invite on viewing of gallery of photo…. Discovering Mt Everest with photos from expedition from 1953 -year – Edmund Hillary summit Everest : Album – Summit of Mt. Everst

Legendarny alpinista, poszukiwacz przygód i filantrop był najbardziej znanym Nowozelandczykiem, jaki kiedykolwiek żył – oznajmiła Clark.

Edmund Hillary dokonał pionierskiego wejścia na Mount Everest wraz z Szerpą Tenzingiem Norgayem 29 maja 1953 r. “Załatwiliśmy skurczybyka” powiedział do towarzyszy eskapady po zejściu ze szczytu, a dzięki relacji BBC słowa te usłyszał cały świat. W szeregu wielkich poszukiwaczy przygód stawiają go również inne wyczyny: zdobył m.in. oba bieguny i pokonał łodzią motorową rzekę Ganges od jej ujścia aż do źródeł.

Hillary znany był również ze swej działalności filantropijnej, która koncentrowała się wokół założonego przez niego funduszu powierniczego Himalayan Trust, prowadzącego akcje pomocy dla Szerpów.

Pośród licznych wyróżnień, Hillary miał na swym koncie również Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, którym w 2004 r. odznaczył go prezydent Aleksander Kwaśniewski.
Sir Edmund Percival Hillary (ur. 20 lipca 1919 w Tuakau koło Auckland, zm. 11 stycznia 2008 w Auckland) – nowozelandzki himalaista i polarnik, z zawodu pszczelarz.

W latach 1951-1952 uczestnik trzech wypraw himalajskich. 29 maja 1953 zdobył, jako pierwszy człowiek w historii, wraz z Szerpą Tenzingiem Norgayem, szczyt Mount Everest (8850 m).

Do historii przeszły jego słowa “Załatwiliśmy skurczybyka!” (We finally knocked the bastard off.) – wypowiedziane po zejściu ze szczytu Everestu. Nie przypuszczał nawet, że za pośrednictwem BBC usłyszał je cały świat.

Za swój wyczyn został uhonorowany przez królową angielską Elżbietę II tytułem szlacheckim. Natomiast Nowa Zelandia umieściła podobiznę Hillary’ego na pięciodolarowym banknocie. Był pierwszą osobą umieszczoną na banknocie za życia.

W 1954-1967 r. kierował wyprawami nowozelandzkimi w Himalaje i na Antarktydę. W trakcie ekspedycji zorganizowanej w ramach Międzynarodowego Roku Geofizyki (1955-1958) dotarł 3 stycznia 1958 r. do bieguna południowego i przeszedł w poprzek Antarktydę. Następnie przeszedł do nowozelandzkiej służby dyplomatycznej, którą pełnił do 1989 r.

W 1960 r. założył fundusz powierniczy – Himalayan Trust, który prowadzi akcje pomocy dla Szerpów. Dzięki działalności funduszu w himalajskich wioskach wybudowano dla Szerpów 27 szkół, 2 szpitale, 12 ośrodków zdrowia, mosty, wodociągi, a nawet małe lotniska.

Został honorowym obywatelem Nepalu. Tam też zginęła jego żona.

Podczas wizyty w Polsce w czerwcu 2004 r. został odznaczony przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej.

Edmund Hillary jest autorem licznych książek m.in. The Ascent of Everest, High Adventure (1955), Schoolhouse in the Clouds (1965), autobiografii Nothing Venture, Nothing Win (1975), From the Ocean to the Sky (1979).

Zmarł wskutek niewydolności serca, w piątek 11 stycznia 2008, ok. godz. 9 czasu nowozelandzkiego, w szpitalu w Auckland. Informacja o jego śmierci została podana publicznie przez premiera Nowej Zelandii ok. godz. 11:20.

* zobacz : Album – Zdobywanie Mt. Everst

Pracownik naukowy Politechniki Łódzkiej (Wydział Inżynierii Procesowej i Ochrony Środowiska), jeden z najlepszych polskich himalaistów, instruktor alpinizmu /do niedawna redaktor naczelny górskiego magazynu “n.p.m.”/. Od 1975 roku wspinał się w Tatrach, Alpach, Dolomitach, Pamirze, Andach, na Alasce, w Karakorum i Himalajach. Od kilku lat realizuje projekt Trzy Korony, polegający na zdobyciu Korony Ziemi, (najwyższe szczyty wszystkich kontynentów), Koronki Ziemi (drugie co do wysokości szczyty wszystkich kontynentów) oraz Korony Himalajów (czternaście ośmiotysięczników). Do zdobycia tej ostatniej brakuje mu już tylko dwóch z szczytów – Annapurna i Broad Peak, które odparły jego ataki w latach 2004-2005. Zamierzał je zdobyć w 206 roku (wraz z Cho Oyu), w ramach projektu Tryptyk Himalajski. Towarzyszyli mu : Piotr Morawski, Słowak Peter Hamor i Amerykanin Don Bowie. Gdyby mu się powiodło, byłby trzecim Polakiem, który stanął na wszystkich ośmiotysięcznikach – po Jerzym Kukuczce i Krzysztofie Wielickim, niestety ten wielki cel jest jeszcze do pokonania…

Alpinista wspina się od 1975 roku. Instruktor alpinizmu. Wspinał się w Tatrach, Alpach, Dolomitach, w Pamirze, Karakorum i Himalajach.

Pierwsze wyprawy : od 1985 roku – w Himalaje Kaszmiru (Indie). Wejścia na kilka 6-tysięcznych szczytów .

W 1986 roku wyprawa na Pinnacle Peak (6945 m.) w Himalajach Kaszmiru.W roku 1997 i 1998 uczestniczył w centralnych wyjazdach do Pamiru (d. ZSRR) i wejście za Pik Korżeniewskiej (7037 m.).W 1990 roku – debiut w górach najwyższych – wyprawa (wraz z Wandą Rutkiewicz) na Gasherbrum II (8037 m.) – wejście samotne na wierzchołek drogą wyprawy austriackiej Fritza Morawetza.

W 1991 roku wspinał się w górach Alaski (korzystając z pobytu w USA na stypendium naukowym Fulbrighta) – wejście na najwyższy wierzchołek Ameryki Północnej – Mt McKinley .

W 1992 roku - wyprawa macierzystego klubu – Akademickiego Klubu Górskiego w Łodzi na Nanga Parbat (8125 m.). Wejście wraz z Józefem Goździkiem drogę niemiecką od strony doliny Diamir.

W 1993 roku wraz z Krzysztofem Wielickim wszedł na dwie góry ośmiotysięczne w trakcie jednej wyprawy – tj. Cho Oyu (8222 m.) – nową drogą płn-wsch. granią a w 10 dni później wszedł na Shisha Pangma (8013 m.) powtarzając ( po raz pierwszy) trudną drogę słoweńską południowo-zachodnią ścianą.

W 1994 roku w mieszanym składzie z Włochami, Amerykaninem i Portugalczykiem wszedł w trakcie bardzo krótkiej jak na Himalaje czasie 3 tygodni wschodnią granią na Dhaulagiri (8205 m.).

W 1995 roku wraz z Ryszardem Pawłowskim wszedł od strony tybetańskiej na Mt Everest.

W 1996 roku po długiej i trudnej wspinaczce wszedł z tym samym partnerem północnym filarem (od strony chińskiej) na K2. Uczestniczył w akcji sprowadzania skrajnie wyczerpanego uczestnika wyprawy do niższych obozów. Otrzymał za to od Polskiego Komitetu Olimpijskiego list gratulacyjny.

W 1997 roku w trakcie bardzo krótkiej akcji górskiej (23 dni) wszedł na Gasherbrum I (8065 m.) ( z oryginalnym wariantem – przez przypadek – w kopule szczytowej) i jeszcze raz na Gasherbrum II.

W 1998 roku wypawy na Broad Peak i jesienna na Makalu zakończyły się niepowodzeniem. Na Broad Peak wypadek zespołu francuskiego i bardzo wietrzna pogoda zawróciły zespół Pustelnik – Pawłowski spod wierzchołka. Na Makalu silne wiatry zawróciły wyprawę z przełęczy Makalu La.

Rok 1999 to powtórka z rozrywki. Znów wypadek koreańskiego partnera na Broad Peak pozbawił szans na szczyt, a śmierć Szerpy na wyprawie na Makalu i katastroficzne opady śniegu spowodowały, że wyprawa wróciła z wysokości 6500 m.

W roku 2000 wreszcie szczęście powróciło do Piotra. Najpierw rozgrzewka na szczytach Ameryki Południowej; Aconcagua i Ojos del Salado w trzy tygodnie od wyjazdu do powrotu. Potem udana wyprawa na Lhotse. Pierwsze wejście w tym sezonie i wreszcie satysfakcja z udanego powrotu na “wysoką ścieżkę”. Na koniec wejście na Kilimanjaro. Jest się z czego cieszyć.

Rok 2001 zaowocował wejściem na szczyt Mt. Rosa i Kangczendzongę. 16 maja 2002 roku Piotr stanął na szczycie piątej góry świata – Makalu 8481 m. Jego ostatnim sukcesem jest wejście na Manaslu 17 maja 2003.

Wiosną 2004 roku, kierowana przez Piotra międzynarodowa wyprawa za cel wybrała sobie dziesiątą górę świata Annapurnę. Mimo dużego wysiłku wszystkich członków wyprawy w trudnych warunkach pogodowych cel nie został osiągnięty. Wyprawa wspinając się drogą Boningtona dotarła do kluczowych trudności na wys ok 7200 i z powodu złej pogody musiała się wycofać.

Rok 2005 to ponownie wiosna, ponownie Annapurna, ponownie droga Boningtona. Niestety ponownie zła pogoda, która w połączeniu z wyczerpaniem członków wyprawy nie pozwoliła zdobyć szczytu. Po pokonaniu kluczowych trudności na drodze i przekraczając wysokość 7300 m wyprawa musiła zakończyć działalność. Latem na cel wzięty został Broad Peak, w wyniku akcji górskiej Piotr wszedł na Rocky Summit, niestety pogarszajaca się pogoda i wypadek partnera uniemozliwiły atak na główny wierzchołek.

Rok 2006 to realizacaj projektu Tryptyk Himalajski . Cały Tryptyk Himalajski, na który składało się zdobycie trzech ośmiotysięczników: Cho Oyu, Annapurny i Broad Peaku można uznać za bardzo udany. Wyprawa stanęła na każdym ze szczytów:

- na Cho Oyu – 24 kwietnia Piotr Morawski i Peter Hamor- na Annapurnie – 21 maja Peter Hamor

- również 21 maja Piotr Morawski i Piotr Pustelnik stanęli na szczycie Annapurny Wschodniej (8010 m),

- na Broad Peaku – 8 lipca Piotr Pustelnik i Peter Hamor, 9 lipca Piotr Morawski i 22 lipca Kinga Baranowska.

Pustelnik-na szczycie Broad Peaku – 8 lipca

Wejścia na wierzchołki ośmiotysięczników :

• 19 lipca 1990 r. – Gasherbrum II (8035 m)
• 12 lipca 1992 r. – Nanga Parbat (8125 m)
• 24 września 1993 r. – Cho Oyu (8201 m)
• 6 października 1993 r. – Shisha Pangma (8027 m)
• 26 września 1994 r. – Dhaulagiri (8167 m)
• 12 maja 1995 r. – Mount Everest (8848 m)
• 14 lipca 1996 r. – K2 (8611 m) bez tlenu
• 15 lipca 1997 r. – Gasherbrum I (8068 m)
• 21 lipca 1997 r. – Gasherbrum II (8035 m)
• 15 maja 2000 r. – Lhotse (8501 m)
• 15 maja 2001 r. – Kangchenjunga (8598 m)
• 16 maja 2002 r. – Makalu (8481 m)
• 17 maja 2003 r. – Manaslu (8163 m)
• 22 lipca 2005 r. – Rocky Summit (8006 m) (tzw. Broad Peak Middle)
• 8 lipca 2006 r. – Broad Peak

Zobacz też….. Tryptyk himalajski Piotra Pustelnika.

oraz : Piotr Morawski i jego plany.